سرم دکستروز 10 درصد/ 500 میلی لیتر
- سرم دکستروز 10 درصد/ 500 میلی لیتر
- ندارد
- محلولها و پودرهای تزریقی
- 10 درصد/ 500 میلی لیتر
- بطری پلی اتیلنی و پلی پروپیلنی
- 20 بطری 500 میلی لیتری در 1 کارتن
گروه دارویی-درمانی: محلول تزریقی تغذیه ای
- تامین انرژی مورد نیاز بدن
- محلول پایه جهت تجویز داروهای مکمل
- محلول پایه جهت تجویز داروهای مکمل
مکانیسم اثر
دکستروز، یک مونوساکارید، منبع کالری و مایعات برای بیمارانی است که قادر به دریافت کافی خوراکی نیستند؛ ممکن است از دست دادن پروتئین و نیتروژن بدن را کاهش دهد؛ رسوب گلیکوژن در کبد را تقویت میکند. دکستروز هنگامی که در درمان هیپرکالمی (همراه با انسولین) استفاده میشود، جذب گذرای پتاسیم توسط سلولها، به ویژه در بافت عضلانی را تحریک میکند و پتاسیم سرم را کاهش میدهد.
فارماکوکینتیک
از آنجایی که محلول به صورت داخل وریدی تجویز میشود، فراهمی زیستی آن ۱۰۰٪ است.
موارد منع مصرف
- ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺑﻪ ماده موثره
- در هایپرگلایسمی و عدم پاسخ به دوز های 6 واحد انسولین در ساعت
- در افراد مبتلا به هذیان ترمنس( DTs)، در صورتی که دچار کم آبی باشند.
- در افراد مبتلا به حالت های حاد شوک و غش
- اسیدوز متابولیک
- هایپرهیدراتاسیون
- ادم ریوی
- نارسایی احتقانی قلب حاد
عوارض جانبی
- اختلالات عمومی و شرایط محل تزریق: واکنشهای موضعی در محل تزریق، از جمله درد موضعی، سوزش ورید، ترومبوفلبیت یا نکروز بافت در صورت نشت دارو به خارج از رگ.
- اختلالات متابولیسم و تغذیه: هیپوناترمی اکتسابی از بیمارستان
- اختلالات عصبی: انسفالوپاتی هیپوناترمی
- هیپوکالمی، هیپومنیزیمی و هیپوفسفاتمی
- قطع ناگهانی دارو و/یا تجویز انسولین ممکن است باعث هیپوگلیسمی برگشتی، به ویژه در بیماران مبتلا به اختلالات تحمل گلوکز شود.
تداخلات دارویی مهم
- داروهایی که ترشح وازوپرسین را تحریک میکنند: کلرپروپامید، کلوفیبرات، کاربامازپین، وین کریستین، مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین، متآمفتامین، ایفوسفامید، داروهای ضد روانپریشی، مواد مخدر
- داروهایی که اثر وازوپرسین را تقویت میکنند، مانند: کلرپروپامید، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، سیکلوفسفامید
- آنالوگهای وازوپرسین، مانند: دسموپرسین، اکسیتوسین، وازوپرسین، ترلیپرسین
- سایر داروهایی که خطر هیپوناترمی را افزایش میدهند نیز شامل داروهای ادرارآور به طور کلی و داروهای ضد صرع مانند اکسکاربازپین.
هشدارها
این محلول باید با احتیاط در بیماران مبتلا به موارد زیر استفاده شود:
- هیپرولمی
- نارسایی کلیوی
- نارسایی قلبی
- افزایش اسمولاریته سرم
- دیابت شیرین تحت بالینی شناخته شده یا عدم تحمل کربوهیدرات به هر دلیلی.
نکات قابل توصیه به بیمار
- اگر به این دارو، هر بخشی از این دارو یا هر داروی دیگر، غذا یا مادهای حساسیت دارید، به پزشک خود در مورد آلرژی و علائمی که داشتید، اطلاع دهید.
-پیش از مصرف دارو ، پزشک خود را ازسوابق بیماری ها و تمامی داروهای مصرفی خود مطلع سازید.
مصرف در بارداری و شیردهی
بارداری: دادههای محدودی در مورد استفاده از محلولهای گلوکز در زنان باردار وجود دارد.
در صورت نیاز بالینی، استفاده از محلول دکستروز 10 درصد داخل وریدی میتواند در دوران بارداری در نظر گرفته شود
به دلیل خطر هیپوناترمی، محلول دکستروز 10 درصد داخل وریدی باید با احتیاط ویژه برای زنان باردار در طول زایمان تجویز شود، به خصوص اگر همراه با اکسیتوسین تجویز شود.
شیردهی: گلوکز در شیر مادر ترشح میشوند، اما در دوزهای درمانی تزریق داخل وریدی گلوکز 10 درصد هیچ تاثیری بر شیرخواران پیشبینی نمیشود و میتواند طبق دستورالعمل در دوران شیردهی استفاده شود
.رده بندی بارداری
A: به طور کلی قابل قبول است. مطالعات کنترل شده در زنان باردار، شواهدی از خطر برای جنین نشان نمی دهد.
B: ممکن است قابل قبول باشد. مطالعات حیوانی هیچ خطری را نشان نمی دهد اما مطالعات انسانی در دسترس نیست، یا مطالعات حیوانی خطرات جزئی را نشان می دهد و مطالعات انسانی هیچ خطری را نشان نمی دهد.
C: در صورتی که فواید آن بیشتر از خطرات باشد، با احتیاط مصرف شود. مطالعات حیوانی خطراتی را نشان میدهد و مطالعات انسانی در دسترس نیست یا مطالعات انسانی و حیوانی هیچکدام انجام نشده است.
D: در مواقع اضطراری که جان انسان در معرض خطر قرار میگیرد و داروی ایمن تری در دسترس نیست، میتواند استفاده شود. شواهدی از خطر برای جنین انسان وجود دارد.
X: در بارداری منع مصرف دارد. خطرات بیشتر از مزایای دارو است. داروهای جایگزین ایمن تری وجود دارد.
NA: اطلاعاتی در دسترس نیست.
دکستروز، یک مونوساکارید، منبع کالری و مایعات برای بیمارانی است که قادر به دریافت کافی خوراکی نیستند؛ ممکن است از دست دادن پروتئین و نیتروژن بدن را کاهش دهد؛ رسوب گلیکوژن در کبد را تقویت میکند. دکستروز هنگامی که در درمان هیپرکالمی (همراه با انسولین) استفاده میشود، جذب گذرای پتاسیم توسط سلولها، به ویژه در بافت عضلانی را تحریک میکند و پتاسیم سرم را کاهش میدهد.
فارماکوکینتیک
از آنجایی که محلول به صورت داخل وریدی تجویز میشود، فراهمی زیستی آن ۱۰۰٪ است.
موارد منع مصرف
- ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﺑﻪ ماده موثره
- در هایپرگلایسمی و عدم پاسخ به دوز های 6 واحد انسولین در ساعت
- در افراد مبتلا به هذیان ترمنس( DTs)، در صورتی که دچار کم آبی باشند.
- در افراد مبتلا به حالت های حاد شوک و غش
- اسیدوز متابولیک
- هایپرهیدراتاسیون
- ادم ریوی
- نارسایی احتقانی قلب حاد
عوارض جانبی
- اختلالات عمومی و شرایط محل تزریق: واکنشهای موضعی در محل تزریق، از جمله درد موضعی، سوزش ورید، ترومبوفلبیت یا نکروز بافت در صورت نشت دارو به خارج از رگ.
- اختلالات متابولیسم و تغذیه: هیپوناترمی اکتسابی از بیمارستان
- اختلالات عصبی: انسفالوپاتی هیپوناترمی
- هیپوکالمی، هیپومنیزیمی و هیپوفسفاتمی
- قطع ناگهانی دارو و/یا تجویز انسولین ممکن است باعث هیپوگلیسمی برگشتی، به ویژه در بیماران مبتلا به اختلالات تحمل گلوکز شود.
تداخلات دارویی مهم
- داروهایی که ترشح وازوپرسین را تحریک میکنند: کلرپروپامید، کلوفیبرات، کاربامازپین، وین کریستین، مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین، متآمفتامین، ایفوسفامید، داروهای ضد روانپریشی، مواد مخدر
- داروهایی که اثر وازوپرسین را تقویت میکنند، مانند: کلرپروپامید، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، سیکلوفسفامید
- آنالوگهای وازوپرسین، مانند: دسموپرسین، اکسیتوسین، وازوپرسین، ترلیپرسین
- سایر داروهایی که خطر هیپوناترمی را افزایش میدهند نیز شامل داروهای ادرارآور به طور کلی و داروهای ضد صرع مانند اکسکاربازپین.
هشدارها
این محلول باید با احتیاط در بیماران مبتلا به موارد زیر استفاده شود:
- هیپرولمی
- نارسایی کلیوی
- نارسایی قلبی
- افزایش اسمولاریته سرم
- دیابت شیرین تحت بالینی شناخته شده یا عدم تحمل کربوهیدرات به هر دلیلی.
نکات قابل توصیه به بیمار
- اگر به این دارو، هر بخشی از این دارو یا هر داروی دیگر، غذا یا مادهای حساسیت دارید، به پزشک خود در مورد آلرژی و علائمی که داشتید، اطلاع دهید.
-پیش از مصرف دارو ، پزشک خود را ازسوابق بیماری ها و تمامی داروهای مصرفی خود مطلع سازید.
مصرف در بارداری و شیردهی
بارداری: دادههای محدودی در مورد استفاده از محلولهای گلوکز در زنان باردار وجود دارد.
در صورت نیاز بالینی، استفاده از محلول دکستروز 10 درصد داخل وریدی میتواند در دوران بارداری در نظر گرفته شود
به دلیل خطر هیپوناترمی، محلول دکستروز 10 درصد داخل وریدی باید با احتیاط ویژه برای زنان باردار در طول زایمان تجویز شود، به خصوص اگر همراه با اکسیتوسین تجویز شود.
شیردهی: گلوکز در شیر مادر ترشح میشوند، اما در دوزهای درمانی تزریق داخل وریدی گلوکز 10 درصد هیچ تاثیری بر شیرخواران پیشبینی نمیشود و میتواند طبق دستورالعمل در دوران شیردهی استفاده شود
.رده بندی بارداری
A: به طور کلی قابل قبول است. مطالعات کنترل شده در زنان باردار، شواهدی از خطر برای جنین نشان نمی دهد.
B: ممکن است قابل قبول باشد. مطالعات حیوانی هیچ خطری را نشان نمی دهد اما مطالعات انسانی در دسترس نیست، یا مطالعات حیوانی خطرات جزئی را نشان می دهد و مطالعات انسانی هیچ خطری را نشان نمی دهد.
C: در صورتی که فواید آن بیشتر از خطرات باشد، با احتیاط مصرف شود. مطالعات حیوانی خطراتی را نشان میدهد و مطالعات انسانی در دسترس نیست یا مطالعات انسانی و حیوانی هیچکدام انجام نشده است.
D: در مواقع اضطراری که جان انسان در معرض خطر قرار میگیرد و داروی ایمن تری در دسترس نیست، میتواند استفاده شود. شواهدی از خطر برای جنین انسان وجود دارد.
X: در بارداری منع مصرف دارد. خطرات بیشتر از مزایای دارو است. داروهای جایگزین ایمن تری وجود دارد.
NA: اطلاعاتی در دسترس نیست.
ارسال به افراد دیگر